Antero era fillo do tamén militar Evaristo Rubín, quen combatiu na guerra de Africa á sombra do xeneral Prim. Dende moi xoven sinte admiración pola carreira militar (ingresa no exército como soldado voluntario o 11 de maio de 1868) e con dezaseis anos vaise voluntario a Cuba, de onde regresa aos poucos anos co grado de tenente. As súas primeiras clases recibiunas na escola pública de nenas de Redondela, que rexentaba Isabel Filgueira, para proseguir os estudios en Vigo, Pontevedra e Santiago.

A perla das colonias españolas, como se coñecía a Cuba, convertiríase nun destino habitual para Rubín. En 1869 embarca cara a Grande Antilla, no batallón de cazadores Antequera, co rango de cabo segundo. Tras sucesivas campañas, o xa comandante Rubín volta a illa caribeña en 1895, tomando parte nas accións de Estella e Somorrostro. En Tui está destiñado como xefe da comandancia militar cando precisa voltar a Cuba para defender os intereses españoles. Nada máis arribar á illa, o militar redondelán pasa ao fronte de batalla. Cos setecentos homes do batallón Granada, o comandante galego enfróntase a 3.000 insurrectos o 24 de setembro de 1895, no lugar coñecido como Potrero de las Varas. O triunfo alcanzado supón numerosas condecoración e un contratempo: unha ferida nunha perna que obligarano a un prolongado reposo. Unha vez resteñadas as feridas, Antero Rubín asumiu as comandancias militares de Cienfuegos e Bayano. As crónicas da época sinalan que en 1897 atopábase nos combates de Santa Fé, El Revolcadero y Lomas del Viento, entre outros moitos. No fatídico ano 98, o militar galego pelexou en Quemado, Guanacoa... Os días 22, 23 e 24 de xunio asistiu aos combates contra os ianquis en Siboney e Sevilla. O 1 de xullo presenciou a capitulación de Santiago de Cuba.

Rubín sería ascendido a Xeneral de Brigada o 14 de febreiro de 1898 pola raíña rexente María Cristina. Os méritos contraidos para tal ascenso facían referencia a súa etapa como comandante militar de Cienfuegos (Cuba), jefe de columna e interino de brigada.
Con esta graduación foi gobernador civil de Oviedo en 1901, e tivo que facer fronte á folga xeral de obreiros que se desatou no Principado. En 1908 é promovido para ocupar o cargo de xeneral de división e en decembro de 1916, a tenente xeneral. En maio de 1917 foi nomeado Capitán Xeneral de Galicia, despois de dirixir tamén os gobernos militares de A Coruña, Zaragoza e Bilbao.

Na vida civil, Antero Rubín desempeñou o cargo de diputado a Cortes pola localidade lucense de Quiroga, na que presentouse tralo fracaso político acadado en Redondela en 1910. Despois sería senador, pola provincia de Zamora.
Da súa estadía na capital coruñesa, Antero Rubín foi nomeado fillo adoptivo de A Coruña. A finais do ano 1923 pasaría a reserva e poría fin a tan brilante carreira militar.