A marcha da poboación real
A poboación real é o resultado do comportamento do saldo vexetativo ou natural (diferencia entre nacidos e mortos) e dos movementos migratorios. Na época contemporánea a poboación real do concello de Redondela presenta esta evolución:

CENSO	POB. DEREITO	POB. FEITO
1860 1877 1887 1900 1910 1920 1930 1940 1950 1960 1970 1981 1991	10.306 11.703 12.240 11.488 12.896 14.228 16.024 17.813 17.486 17.579 22.767 27.529 27.563	........... ......... 11.339 10.843 11.958 13.644 16.927 17.024 17.026 22.128 27.202 ------

A evolución demográfica por áreas
Para achegarnos ó comportamento demográfico sectorial optamos por agrupar as parroquias do municipio redondelán en catro sectores, ainda que a adscripción non sempre é absolutamente rigurosa: o núcleo urbán, a orla montañosa (Caveiro, Negros, Vilar, Ventosela e Trasmañó), os vales do interior (Saxamonde, Quintela e Reboreda), e a franxa litoral (Chapela, Cedeira e Cesantes), deixando a inclasificable freguesía do Viso aparte.
Non obstante, ofrecemos tamén os efectivos individuais de cada unha das parroquias:

O núcleo urbán de Redondela-Vilavella deseña unha evolución moi particular. A caída na década dos 10 tan só se rexistra aquí e no Viso; puido deberse ós efectos da crise de fins da Guerra Mundial e quizais ó devastador andazo de gripe anterior á data de elaboración do censo. Séguelle unha leve recuperación nos "felices" 20, e un estancamento durante a República, por mor da crise económica mundial do 29. O baixón que comeza na posguerra será palpable tamén na década dos 50, quizais debido a que a emigración europea frena o fluxo de trasvase campo-cidade. A industrialización do textil e unha conxuntura económica xeral positiva explicarán o vigoroso relanzamento posterior a 1960.
A zona costeira mostra un perfil ben definido: caída na última década do XIX, e dende 1900 crecemento constante, que só se verá truncado co brusco bache da posguera; nos anos 50 recupérase o nivel de 1930, e a partir de 1960 rexístrase un fortísimo crecemento, só parangonable co da vila. Convén suliñar que deste último é responsable sobre todo Chapela, que máis que duplica a sua poboación neses 20 anos, situándose en segundo lugar despois da vila, e a distancia de Cesantes; a causa: un forte crecemento vexetativo nos 70, e sobre todo unha densa inmigración dos que traballan nas fábricas e asteleiros da cidade, sen esquecer o pulo industrial da parroquia tanto no sector do frío como nos pequenos negocios.
Os vales interiores alongan a crise finisecular ata 1910, pero dende aí manterán unha curva lixeiramente ascendente ata 1960, momento no que a poboación tamén se dispara, pero con menos forza ca no litoral. É anómalo o importante retroceso que rexistra Reboreda en 1910.
As áreas montañosas presentan asimesmo peculiaridades, comezando pola caída na década de 1920, cando o resto do concello medra; igualmente destaca o alto crecemento dos anos 30 e a posterior caída ata 1960, producto quizais do cese da corrente migratoria en 1929 e logo da súa revitalización pero cara a Europa ou ós núcleos urbanos. Tamén aquí se verifica o auxe -comparativamente moderado- dos anos 1960-1980, no que destaca o incremento dun 30 % da poboación de Negros en 1970.

As densidades de poboación parroquiais
A densidade revélanos cales son as zonas máis poboadas con independencia do número de persoas e da superficie parroquial -e ó revés-, expresándose en hbts./Km2. Para coñecer a súa evolución partiremos dos datos que ofrece a revisión do catastro de Ensenada (1760), e logo observaremos os séculos XIX e XX en tramos de 50 anos:

Estimado en conxunto, hai un dato clave: cara a 1930 a franxa do litoral, nomeadamente o tandem Chapela-Cesantes, rexistra unha maior ocupación humana, culminando unha tendencia que xa se apuntaba medio século antes, e que se irá acentuando ata os nosos días. As parroquias semilitorais do cabo sul (Trasmañó e Cedeira) manterán durante todo este longo período unha posición intermedia. Pola contra, as zonas de serra (Cabeiro, Vilar, Ventosela) dende sempre presentan a densidade de poboamento máis baixa, debido á menor riqueza do chan; o último posto ocupouno sistematicamente Ventosela, que non en van é a máis montañosa.
O contraste máis acusado obsérvase nos fértiles vales agrícolas do interior (Reboreda e Saxamonde), que no século XIX perderán todo o vigor de que gozaban un cento de anos antes. Reboreda en concreto, protagoniza unha inversión de tendencia -difícil de explicar-, pasando a atoparse xa a finais do oitocentos entre as terras menos densamente poboadas do concello.
Individualmente salienta a particular evolución da hetroxénea parroquia do Viso, que nos séculos XVIII-XIX sitúase pola súa abigarrada presencia humana á cabeza do rural; posición de privilexio que mantén a duras penas en 1930, para finalmente retroceder ata o terceiro lugar.
Chapela soportou dende mediados do XVIII unha forte densidade de ocupación, pero será a partires da década de 1960, ó compás do crecemento industrial e da expansión periférica urbana, cando despegue con moita forza. Do mesmo xeito, Cesantes virase a convertir no terceiro polo demográfico do municipio.